De kunst van het opvoeden

Gisteren lag er verf op mijn balkon.
Was ik creatief bezig geweest?
Niet bepaald.

De bovenbuurjongen had het voor de verandering nodig gevonden om dit keer eens geen afval naar beneden te pletteren, maar helrode, plakkerige rotverf.
Ik en de buren kunnen al een tijdje niet meer door een deur, dat begrijp je.
Kan gebeuren in het leven.
Totdat je grenzen worden overschreden.
En verf, tja...Daar is de verhuurder ook niet zo blij mee.
Gelukkig krijg ik een idee!
Ik ga de jongen de kans bieden om het schoon te maken!
Ik zeg het hem, en hij geeft zijn traditionele antwoord: 'Mijn vriendje heeft het gedaan.'
Arme jongen.
Gelukkig heeft hij lieve en slimme ouders, en vooral een lieve oma.
Die na het incident een kwartier lang als een briesend monster op mijn deur staat te bonken, terwijl ze de ene na de andere doodsbedreiging naar mijn hoofd slingert (nog bedankt voor de opvang, lieve politieman, ik wil eigenlijk met je trouwen...).
Ehm...
Wie gooide hier ook alweer met verf?
Wat is het toch jammer dat we in Nederland niet meer kunnen opvoeden (oeps, dat mocht ik eigenlijk niet zeggen...Heb ik het toch gedaan...).
Want verhalen als deze: die hoor je overal.