A. en B.

A.* en B.* zijn kinderen.
A. is een jaar of tien, en B. iets ouder.
A. en B. hebben één grote passie: kattenkwaad uithalen.
Zodra ze de deur uit zijn, begint het feest.
Het kattenkwaad gaat over de grens, maar niemand lijkt dat op te (willen) merken.
Dat vinden ze jammer, want eigenlijk hebben ze maar één doel: aandacht krijgen.
A. en B. terroriseren sinds een paar maanden mij, mijn huis en mijn spullen.
Ik vind A. en B. dan ook helemaal niet lief.
Maar tegelijkertijd heb ik inmiddels met ze te doen.
Want ze worden compleet aan hun lot overgelaten.
De ouders zijn vooral druk met zichzelf en nemen de opvoedkundige taken nou niet bepaald serieus, zo gaat het verhaal.
Het is een verhaal dat niet gekend wil worden.
Waar iedereen, tot nu toe, zijn ogen voor wil sluiten.
Misschien gaan ze nog net niet ver genoeg.
Ik vrees dat dat een kwestie van tijd is.
Want zij zullen toch gedreven en vol vuur blijven gaan voor: die aandacht.

* Om privacyredenen zijn de initialen gefingeerd.

Comments

[Geplaatst door: Sharp Ben]

Beste Marianne,

Eerst en vooral wil ik zeggen dat ikzelf geen kinderen heb, dus misschien heb ik toch te gemakkelijk praten...

Ik krijg tegenwoordig vaak de indruk dat het krijgen en opvoeden van kinderen voor veel ouders geen project of keuze meer is, maar een soort uit de hand gelopen vrijetijdsbesteding.
Na het moederschapsverlof pendelt de kleine voortdurend tussen de onthaalmoeder, Oma en Opa, de school, de kinderopvang, de co-ouder enzovoort.
Natuurlijk, mama en papa moeten allebei fulltime of meer gaan werken om hun dure huis, hun 2de auto en hun skivakantie te kunnen afbetalen.
Mama en papa hebben ook nog een leven naast de kinderen en verdienen ook wel eens een verzetje.
Maar waar blijft de tijd met de kinderen? En dan bedoel ik niet de zoethoudertjes in de vorm van cola, chips, snoepgoed en de nieuwste Playstation!
Zulk een "opvoedingsproject" blijft niet zonder gevolgen...

Met vriendelijke groet,