Niets schept zoveel verwarring als het begrip tweelingzielen/zielsverwanten.
'Hij is mijn zielsverwant, dus moeten we wel bij elkaar blijven', wordt vaak gezegd als iemand een slechte relatie heeft en daar niet uit durft te stappen.
Een mooi excuus. En zo zijn er een heleboel prachtige spirituele smoesjes om bepaalde lessen nou juist uit de weg te gaan! Maar daarover later meer.
Het begrip zielsverwanten blijft natuurlijk fascineren.
Maar ik weet inmiddels ook dat een zielsverwant in de romantische liefde tegenkomen over het algemeen zwaar kut is!
Want meestal: MAG HET NIET ZO ZIJN.
Nouououou, is dat niet verschrikkelijk gemeen!?!
Ik heb het vandaag wéér moeten horen (terwijl ik er niet eens mee bezig was zeg!).
'Hij was er nog niet aan toe in dit leven.'
Of, wat helemaal erg is: 'Hij heeft je niet herkend.'
Zielsherkenning is ongelofelijk.
Het is een explosie van liefde.
Je 'ziet' de ziel van iemand: wie iemand echt ten diepste is.
En daar houd je dan van.
Echt verschrikkelijk veel.
En stiekem nog onvoorwaardelijk ook.
Wat een geluk, zul je zeggen!
Nou, meestal niet dus.
Als de andere partij nog niet in contact staat met zijn ware zelf (en niet bij zijn eigen ziel 'zit'), kan hij die van jou ook niet (her)kennen.
Hij ziet jou dus niet.
Je kan tot je er scheel van ziet de hele Kamasutra met hem uitvoeren, maar: hij ziet je gewoon niet.
Niet écht.
Niet zoals je gezien wilt worden.
En iedereen wil echt gezien worden in het leven.
Resultaat?
Strijd.
Ellende.
En verdriet.
Zielsliefdeverdriet.
Bah, opzouten ermee.
Verliefdheid is zielsherkenning.
'Als je verliefd wordt, zie je de ziel van iemand', staat ook te lezen in de boeken van William Gijzen. Daarom pleit ik er ook voor dat je als mens nooit het vermogen om verliefd te worden moet verliezen!
En waar woekert het nou in deze tijd toevallig van?
Van de mannen die hun eerste verliefdheid emotioneel niet goed verwerkt hebben, en het dus niet meer aandurven om echt verliefd te worden.
In plaats daarvan gaan ze levenslang feestend neprelaties aan.
Daarbij is het gras altijd groener.
Ze jagen en ze jagen.
Maar Ware Liefde begint bij jezelf.
Je moet het durven voelen.
Je open durven stellen.
Het risico durven nemen.
De angst voor pijn los durven laten.
Alles draait om liefde en angst.
Waar ga jij voor?
'Nog twee keer stoot je je neus', zei lieve Anna pas toen ze mijn aura las.
Nou, ik kan je vertellen: DAT GEBEURT DUS ECHT HELEMAAL NOOIT MEER!
Die beslissing heb ik toch echt even luid en duidelijk het universum ingeslingerd.
Maar goed.
Toch maar blijven geloven dat Hij, mijn parel, mijn engel, mijn Grote Zielsliefde (nounou, nu echt kappen met die likeurpaaseitjes!) ergens rondloopt.
Ergens diep verscholen in die massa, die vreselijk grote, domme, grijze, vlakke, luie massa.
Hij komt wel.
En dan gaan wij elk gevoel van zielsverwantschap eens lekker helemaal negeren.
En heel aards letten op, eh..., wat zullen we eens doen...
Of hij wel lekkere paaseitjes heeft.
Of zoiets.
Een mooi excuus. En zo zijn er een heleboel prachtige spirituele smoesjes om bepaalde lessen nou juist uit de weg te gaan! Maar daarover later meer.
Het begrip zielsverwanten blijft natuurlijk fascineren.
Maar ik weet inmiddels ook dat een zielsverwant in de romantische liefde tegenkomen over het algemeen zwaar kut is!
Want meestal: MAG HET NIET ZO ZIJN.
Nouououou, is dat niet verschrikkelijk gemeen!?!
Ik heb het vandaag wéér moeten horen (terwijl ik er niet eens mee bezig was zeg!).
'Hij was er nog niet aan toe in dit leven.'
Of, wat helemaal erg is: 'Hij heeft je niet herkend.'
Zielsherkenning is ongelofelijk.
Het is een explosie van liefde.
Je 'ziet' de ziel van iemand: wie iemand echt ten diepste is.
En daar houd je dan van.
Echt verschrikkelijk veel.
En stiekem nog onvoorwaardelijk ook.
Wat een geluk, zul je zeggen!
Nou, meestal niet dus.
Als de andere partij nog niet in contact staat met zijn ware zelf (en niet bij zijn eigen ziel 'zit'), kan hij die van jou ook niet (her)kennen.
Hij ziet jou dus niet.
Je kan tot je er scheel van ziet de hele Kamasutra met hem uitvoeren, maar: hij ziet je gewoon niet.
Niet écht.
Niet zoals je gezien wilt worden.
En iedereen wil echt gezien worden in het leven.
Resultaat?
Strijd.
Ellende.
En verdriet.
Zielsliefdeverdriet.
Bah, opzouten ermee.
Verliefdheid is zielsherkenning.
'Als je verliefd wordt, zie je de ziel van iemand', staat ook te lezen in de boeken van William Gijzen. Daarom pleit ik er ook voor dat je als mens nooit het vermogen om verliefd te worden moet verliezen!
En waar woekert het nou in deze tijd toevallig van?
Van de mannen die hun eerste verliefdheid emotioneel niet goed verwerkt hebben, en het dus niet meer aandurven om echt verliefd te worden.
In plaats daarvan gaan ze levenslang feestend neprelaties aan.
Daarbij is het gras altijd groener.
Ze jagen en ze jagen.
Maar Ware Liefde begint bij jezelf.
Je moet het durven voelen.
Je open durven stellen.
Het risico durven nemen.
De angst voor pijn los durven laten.
Alles draait om liefde en angst.
Waar ga jij voor?
'Nog twee keer stoot je je neus', zei lieve Anna pas toen ze mijn aura las.
Nou, ik kan je vertellen: DAT GEBEURT DUS ECHT HELEMAAL NOOIT MEER!
Die beslissing heb ik toch echt even luid en duidelijk het universum ingeslingerd.
Maar goed.
Toch maar blijven geloven dat Hij, mijn parel, mijn engel, mijn Grote Zielsliefde (nounou, nu echt kappen met die likeurpaaseitjes!) ergens rondloopt.
Ergens diep verscholen in die massa, die vreselijk grote, domme, grijze, vlakke, luie massa.
Hij komt wel.
En dan gaan wij elk gevoel van zielsverwantschap eens lekker helemaal negeren.
En heel aards letten op, eh..., wat zullen we eens doen...
Of hij wel lekkere paaseitjes heeft.
Of zoiets.
Reacties