Ik ben bezig met een artikel voor een vakblad. Een vrouw, die pas afscheid moest nemen van haar dierbare man, is niet helemaal tevreden over hoe de uitvaart is verlopen. Ze wil eigenlijk niet klagen, maar toch: de rubriek is bedoeld om van te leren.
De vrouw ziet het heil ervan in en deelt haar verhaal.
In het kader van hoor-en wederhoor bel ik de betrokken uitvaartondernemer op.
Ik luister naar de andere kant van het verhaal, en ja: ik snap zijn kant ook wel.
Uiteindelijk draait alles om communicatie: 'Begrijpen we elkaar wel goed?'
Dit wordt een zinvol verhaal, denk ik.
Maar wat gebeurt er?
Een paar dagen later krijg ik de vrouw aangedaan aan de lijn. De ondernemer heeft in plaats van mij haar benaderd voor een reactie. Die is nogal zakelijk en verwijtend opgesteld.
Ik bel de ondernemer op en leg uit (voor de tweede keer) dat we juist niet met modder willen gooien, maar willen analyseren waar het fout ging en hoe zoiets in het vervolg voorkomen kan worden. Let wel: op een menselijke manier.
Zijn reactie schreeuwt om de volgende woorden: 'Sorry mevrouw, dat u niet tevreden bent met de uitvaart van uw man.'
Ik slaak een diepe zucht, want dit verhaal bood een kans.
Een kans om te leren.
Het is de zoveelste keer in korte tijd dat ik merk hoe een gekrenkt ego (of trots) een werkelijke verbinding met een ander mens in de weg kan staan.
Hoe moeilijk is het nou om sorry te zeggen?
Hoe kun je ooit ergens van leren als je je eigen fouten of verkeerde inschattingen niet onder ogen durft te komen, en een stapje durft te maken in de richting van die ander?
Nee, in plaats daarvan houden we liever vast aan per sé ons gelijk willen halen.
Elkaar verwijten maken in plaats van een beetje inlevingsvermogen te betrachten.
Zullen we gewoon met zijn allen voortaan wat meer sorry gaan zeggen?
Wedden dat we dan wat winnen in plaats van verliezen?
En wedden dat de wereld er dan een klein beetje beter uit gaat zien?
In het kader van hoor-en wederhoor bel ik de betrokken uitvaartondernemer op.
Ik luister naar de andere kant van het verhaal, en ja: ik snap zijn kant ook wel.
Uiteindelijk draait alles om communicatie: 'Begrijpen we elkaar wel goed?'
Dit wordt een zinvol verhaal, denk ik.
Maar wat gebeurt er?
Een paar dagen later krijg ik de vrouw aangedaan aan de lijn. De ondernemer heeft in plaats van mij haar benaderd voor een reactie. Die is nogal zakelijk en verwijtend opgesteld.
Ik bel de ondernemer op en leg uit (voor de tweede keer) dat we juist niet met modder willen gooien, maar willen analyseren waar het fout ging en hoe zoiets in het vervolg voorkomen kan worden. Let wel: op een menselijke manier.
Zijn reactie schreeuwt om de volgende woorden: 'Sorry mevrouw, dat u niet tevreden bent met de uitvaart van uw man.'
Ik slaak een diepe zucht, want dit verhaal bood een kans.
Een kans om te leren.
Het is de zoveelste keer in korte tijd dat ik merk hoe een gekrenkt ego (of trots) een werkelijke verbinding met een ander mens in de weg kan staan.
Hoe moeilijk is het nou om sorry te zeggen?
Hoe kun je ooit ergens van leren als je je eigen fouten of verkeerde inschattingen niet onder ogen durft te komen, en een stapje durft te maken in de richting van die ander?
Nee, in plaats daarvan houden we liever vast aan per sé ons gelijk willen halen.
Elkaar verwijten maken in plaats van een beetje inlevingsvermogen te betrachten.
Zullen we gewoon met zijn allen voortaan wat meer sorry gaan zeggen?
Wedden dat we dan wat winnen in plaats van verliezen?
En wedden dat de wereld er dan een klein beetje beter uit gaat zien?
je hebt helemaal gelijk!
Geplaatst door: Pewi | 04/07/2011 om 07:23 nm
We leven in een tijd waarin we makkelijker dan ooit met eender wie waar ook ter wereld in contact kunnen komen. Tegelijkertijd wordt het alsmaar moeilijker om "kwalitatief" contact te maken met je naaste. Stuitend! Een "overdaad" (aan mogelijkheden) schaadt?
Geplaatst door: Sharp Ben | 04/09/2011 om 11:45 vm
Hoi Sharp Ben,
Helemaal met jou eens! Niet te geloven hoeveel verspilde aandacht gaat zitten in technologische ontwikkelingen van deze tijd!! Hebben we niets beters te doen, denk ik dan. Voor bejaarden zorgen bijvoorbeeld. Het is ook echt de kroon op het ik-tijdperk. Bwugh! Een beetje techniek, oké, kom je niet onderuit, kan positief zijn, maar veel mensen verliezen zich er totaal in. Maar weinig mensen lijken de duistere kant van internet en dergelijke op te (willen) merken...
Ik heb zelf nog steeds een telefoon uit 2003, dat is ook echt een statement, haha!
Grts,
Marianne
Geplaatst door: Marianne van de Polder | 04/09/2011 om 07:42 nm