Even naar het gemeentehuis

- 'Je weet toch wel dat je getuige bent?'
- 'AHAHAHAHAH, nee, dat heb je echt niet zo gezegd! Dat ben je gewoon vergeten te zeggen!,' roep ik verbouwereerd. 'Jij zei dat jullie alleen even naar het gemeentehuis zouden gaan, en dat je nog niet eens wist wie erbij zouden mogen zijn!'
- 'Ow, ik dacht dat ik het had gezegd.'
Mijn vriendin gaat voor de tweede keer trouwen en is de nuchterheid zelve.
Ik daarentegen zit gelijk tegen het plafond.
- 'Wat moet ik in hemelsnaam aan?', jammer ik terwijl de meest schokkende beelden van pashokjes aan mijn geestesoog voorbijtrekken.
'Kom maar gewoon in je spijkerbroek', antwoordt mijn vriendin.
Gisteren was de grote dag.
Ook dan ben ik aanvankelijk zenuwachtiger dan de huwelijkskandidaten.
Tót het moment daar is en ik plechtig ben neergestreken op mijn eervolle plek.
Even naar het gemeentehuis?
Dacht het niet schatjes, denk ik vertederd als ik de magie van de ultieme verbinding tussen man en vrouw bij hen zie indalen.
De dame van de burgerlijke stand heeft nog maar een paar zinnen gesproken of ik zie de bruidegom al natte ooghoeken krijgen.
De bruid zie ik soms even terugblikken: op de onzekerheid die er is geweest. 
Het wikken en het wegen.
De vraag die aan hen werd gesteld was: heb jij de moed om daadwerkelijk je hart te volgen?
En het antwoord was ja.
Van die moed was ik gisteren getuige.
En dat was ik dan ook volop.