‘Nee, lekker op mijn gemak voel ik me niet als mijn vriend steeds sneert dat ik een dikke kont heb zodra ik in mijn blootje sta. Maar we hebben al zo lang iets! En ik ben al 39!’
Hoe weet je of je met een kikker of een prins leeft?
Mira Kirshenbaum geeft daarop kraakhelder antwoord in het boek ‘De prins op het witte paard. Het geheim van een gelukkige relatie.’
En wat blijkt?
Het draait niet om veel gemeenschappelijk hebben.
Het draait niet om hele wereldzeeën water bij de wijn doen.
Het grote geheim van een duurzame en gelukkige liefde is: chemie.
Wat abstract, zul je zeggen. Maar Mira legt het uit.
Volgens de Amerikaanse psychotherapeute is er sprake van goede chemie, als je relatie vijf componenten bevat:
- je gaat ongedwongen met elkaar om (beide partners kunnen echt zichzelf zijn bij elkaar),
- je voelt je veilig bij elkaar,
- er is sprake van wederzijds respect,
- er is seksuele chemie (aantrekkingskracht en genegenheid),
- je hebt plezier met elkaar.
Simpel, zul je zeggen. Maar dat valt tegen.
Alle componenten moeten namelijk in voldoende mate aanwezig zijn.
Ontbreekt één aspect?
Dumpen die hap.
Zomaar?
JA!
De schrijfster analyseert genadeloos scherp en humoristisch de foute relaties waarin we als mens (ja, zowel mannen als vrouwen) te lang kunnen blijven hangen (in tegenstelling tot al die relaties waarin al veel te snel niet meer voor elkaar gevochten wordt, maar dat is weer een heel ander blogje!).
Is hij de goedheid zelve, maar spettert het niet in bed?
Jammer, maar helaas.
Zeikt hij constant vrouwen af?
Die ‘hypothetische heteroseksueel’ kun je missen als kiespijn.
Blijft er dan nog wel wat over?
Ja hoor, maar het kan even duren voordat je de juiste te pakken hebt.
En wat zeggen al die bofkonten dan wel over hun liefde?
‘Mijn vorige relaties vergden altijd heel veel inspanning, maar nu gaat alles probleemloos.’
‘Ik heb het gevoel dat we bij elkaar horen. Het klikt gewoon goed.’
‘Ik voel me gewoon thuis bij haar.’
Diepe zucht.
Je zou bijna weer hoop krijgen.
Het draait niet om hele wereldzeeën water bij de wijn doen.
Het grote geheim van een duurzame en gelukkige liefde is: chemie.
Wat abstract, zul je zeggen. Maar Mira legt het uit.
Volgens de Amerikaanse psychotherapeute is er sprake van goede chemie, als je relatie vijf componenten bevat:
- je gaat ongedwongen met elkaar om (beide partners kunnen echt zichzelf zijn bij elkaar),
- je voelt je veilig bij elkaar,
- er is sprake van wederzijds respect,
- er is seksuele chemie (aantrekkingskracht en genegenheid),
- je hebt plezier met elkaar.
Simpel, zul je zeggen. Maar dat valt tegen.
Alle componenten moeten namelijk in voldoende mate aanwezig zijn.
Ontbreekt één aspect?
Dumpen die hap.
Zomaar?
JA!
De schrijfster analyseert genadeloos scherp en humoristisch de foute relaties waarin we als mens (ja, zowel mannen als vrouwen) te lang kunnen blijven hangen (in tegenstelling tot al die relaties waarin al veel te snel niet meer voor elkaar gevochten wordt, maar dat is weer een heel ander blogje!).
Is hij de goedheid zelve, maar spettert het niet in bed?
Jammer, maar helaas.
Zeikt hij constant vrouwen af?
Die ‘hypothetische heteroseksueel’ kun je missen als kiespijn.
Blijft er dan nog wel wat over?
Ja hoor, maar het kan even duren voordat je de juiste te pakken hebt.
En wat zeggen al die bofkonten dan wel over hun liefde?
‘Mijn vorige relaties vergden altijd heel veel inspanning, maar nu gaat alles probleemloos.’
‘Ik heb het gevoel dat we bij elkaar horen. Het klikt gewoon goed.’
‘Ik voel me gewoon thuis bij haar.’
Diepe zucht.
Je zou bijna weer hoop krijgen.
Reacties