POLBLOG

Sorry, ben even onder hypnose

Soms ben je even weg.
Dan ga je zo op in je werk bijvoorbeeld, dat je de rest totaal vergeet.
Of je leest een boek waar je helemaal in opgaat.
‘Flow’, noemen ze dat.
Geluk, noem ik het.
Hypnose lijkt daarop, vind ik.
Sinds een tijdje experimenteer ik ermee.
‘Durf je dat?’, reageert mijn omgeving verschrikt.
‘Denk je dan dat je een kip bent?’, vroeg iemand pas.
Ja, ik durf het, en nee, je waant je geen Pino.
Dat soort merkwaardige toestanden zie je alleen op tv.
Maar een beetje griezelig is het wel, als je eraan begint.
Je bent bang dat je de controle kwijtraakt, maar dat is onzin (mits je het doet onder professionele begeleiding!!!).
Als je onder hypnose bent, voelt dat als een diepe meditatie.
Je verzinkt in jezelf.
Jij en je onderbewuste maken verbinding.
De mooiste beelden, dromen en boodschappen presenteren zich aan je.
En als je het een beetje stuurt, en dat kan, dan kun je je zelfs een beetje heropvoeden.
Van het roken afkomen bijvoorbeeld, of van ‘Pino-angst’.
Sinds een tijdje 'doe' ik het ook bij mezelf.
Dat probeer ik althans.
Als het lukt, kan ik de hele wereld aan.
Zelfs de kredietcrisis.
Misschien moeten bankiers gewoon in collectieve hypnotherapie.

Wegpesten is doodnormaal (2)

Het is half één in de nacht.
Ik ga net naar bed.
Ineens hoor ik gebonk op de deur.
Hard gebonk.