Het is half één in de nacht.
Ik ga net naar bed.
Ineens hoor ik gebonk op de deur.
Hard gebonk.
Zo begroeten de buren elkaar altijd (buren naast mij zijn familieleden van bovenburen), dus ik blijf op de bank zitten.
Het is vast mijn deur niet.
Het gebonk wordt harder en harder. Ben ik crimineel of zo?
Ik loop naar de deur. Ik hoor de roddelbuurvrouw naast mij (die niet in haar eigen huis maar bij haar zoon woont omdat ze niet geaccepteerd werd (?) in de vorige wijk)
gieren, loeien en tetteren (ja, dat kan ze!).
Ik doe open.
- 'Goedenavond. Wat is er aan de hand?', vraag ik.
Let wel: op dat moment, en daarvoor, was het doodstil.
De politie moet bij geluidsoverlast op heterdaad betrappen om iets te kunnen doen.
En dan gaat het nog vooral om muziek en dergelijke, niet om andere geluiden.
Dat zijn zogenaamde leefgeluiden, en dat is ehh... Moeilijk, moeilijk.
- 'Zou u wat rustiger kunnen doen!', sneert de politievrouw.
Pardon? Het IS rustig?
Om een lang verhaal kort te maken: ik nodig de politie bij mij uit om aan hen mijn beeldschone koptelefoon te laten zien.
De politievrouw schrikt.
Oeps. Die was even vergeten dat je in dit soort gevallen te maken kan hebben met loze meldingen, zeker als je dit hoofdpijndossier erop naslaat.
Er is niets aan de hand, dus gaan ze weg.
Geen proces-verbaal, geen waarschuwing zelfs.
Maar vandaag bel ik toch nog even terug naar de politie, omdat ik het niet helemaal
vind kloppen.
Gelukkig word ik dan goed en helder te woord gestaan.
De politieman legt nog even uit hoe het juridisch zit.
De samenzwerende buren hebben geen poot om op te staan.
Het gaat mij om de link tussen 'feitelijk niets horen' en 'toch op de deur blijven bonken en er automatisch van uitgaan dat ik schuldig ben'.
Die snap ik, eheh...niet.
Hij zou het gaan bespreken.
Laten we daarvan uitgaan.
Hoe dan ook: wegpesten is doodnormaal, zoals al eerder gesteld.
Ik vind het absurd om als journalist, die gelooft in en strijdt voor het brengen van verschillende kanten van het verhaal en de feiten, te moeten constateren dat roddel en laster in deze maatschappij steeds vaker winnen.
En dat instanties niets kunnen, maar soms ook niets lijken te willen doen.
'Het is de omgekeerde wereld', zei mijn vriendin net.
En zo is het maar net.
P.s. overigens heeft de wijkagent een paar dagen later nog netjes teruggebeld om mijn kant van het verhaal te horen.
Zie ook: http://pol.typepad.com/weblog/2010/06/de-kunst-van-het-opvoeden.html
http://pol.typepad.com/weblog/2010/07/a-en-b-.html
http://pol.typepad.com/weblog/2010/07/buurman-start-wegpestactie.html
http://pol.typepad.com/weblog/2010/08/wegpesten-is-doornormaal.html
Het is vast mijn deur niet.
Het gebonk wordt harder en harder. Ben ik crimineel of zo?
Ik loop naar de deur. Ik hoor de roddelbuurvrouw naast mij (die niet in haar eigen huis maar bij haar zoon woont omdat ze niet geaccepteerd werd (?) in de vorige wijk)
gieren, loeien en tetteren (ja, dat kan ze!).
Ik doe open.
- 'Goedenavond. Wat is er aan de hand?', vraag ik.
Let wel: op dat moment, en daarvoor, was het doodstil.
De politie moet bij geluidsoverlast op heterdaad betrappen om iets te kunnen doen.
En dan gaat het nog vooral om muziek en dergelijke, niet om andere geluiden.
Dat zijn zogenaamde leefgeluiden, en dat is ehh... Moeilijk, moeilijk.
- 'Zou u wat rustiger kunnen doen!', sneert de politievrouw.
Pardon? Het IS rustig?
Om een lang verhaal kort te maken: ik nodig de politie bij mij uit om aan hen mijn beeldschone koptelefoon te laten zien.
De politievrouw schrikt.
Oeps. Die was even vergeten dat je in dit soort gevallen te maken kan hebben met loze meldingen, zeker als je dit hoofdpijndossier erop naslaat.
Er is niets aan de hand, dus gaan ze weg.
Geen proces-verbaal, geen waarschuwing zelfs.
Maar vandaag bel ik toch nog even terug naar de politie, omdat ik het niet helemaal
vind kloppen.
Gelukkig word ik dan goed en helder te woord gestaan.
De politieman legt nog even uit hoe het juridisch zit.
De samenzwerende buren hebben geen poot om op te staan.
Het gaat mij om de link tussen 'feitelijk niets horen' en 'toch op de deur blijven bonken en er automatisch van uitgaan dat ik schuldig ben'.
Die snap ik, eheh...niet.
Hij zou het gaan bespreken.
Laten we daarvan uitgaan.
Hoe dan ook: wegpesten is doodnormaal, zoals al eerder gesteld.
Ik vind het absurd om als journalist, die gelooft in en strijdt voor het brengen van verschillende kanten van het verhaal en de feiten, te moeten constateren dat roddel en laster in deze maatschappij steeds vaker winnen.
En dat instanties niets kunnen, maar soms ook niets lijken te willen doen.
'Het is de omgekeerde wereld', zei mijn vriendin net.
En zo is het maar net.
P.s. overigens heeft de wijkagent een paar dagen later nog netjes teruggebeld om mijn kant van het verhaal te horen.
Zie ook: http://pol.typepad.com/weblog/2010/06/de-kunst-van-het-opvoeden.html
http://pol.typepad.com/weblog/2010/07/a-en-b-.html
http://pol.typepad.com/weblog/2010/07/buurman-start-wegpestactie.html
http://pol.typepad.com/weblog/2010/08/wegpesten-is-doornormaal.html
Reacties