POLBLOG

Het geheim van Sinterklaas

-'Sinterklaas?'
- 'Ja Marianne?'
- 'Ik weet eindelijk wat ik in mijn schoen wil.'
- 'Dat is mooi. Vertel het me maar.'
- 'De code om karma te kraken.'
- 'Wil je geen leuke tas ofzo?'
- 'Nee Sinterklaas. Ik wil echt de code. Want ik snap er niets meer van. Volgens de kosmische wet van oorzaak en gevolg zou er rechtvaardigheid moeten zijn. Maar ik zie het maar niet. Wie fout is krijgt lekkers, wie goed is de roe.'
- 'Ik heb die wet ook niet gemaakt. Maar ik zal eens wat sterren in je schoorsteen strooien. Als je goed zoekt, vind je daartussen de Knoop. Dat is jouw specifieke, individuele doel op aarde. Misschien ben je daar blij mee?'
- 'Jazeker Sinterklaas! Bent u trouwens zo langzamerhand niet eens klaar met reïncarneren? U lijkt me aardig verlicht?'
- 'Nee, ik moet nog wel even. Voordat ik Sint werd, was ik een alchemist. Ik heb toen van het levenselixer gesnoept. Daarnaast was ik in een vorig leven veel te hebberig. Daarom moet ik nu een leven lang pakjes uitdelen.'
- 'Het draait om de les Sinterklaas. Weet u die al?'
- 'Dat alles gaat om geven. En delen. Mijn verjaardagsfeest heeft eigenlijk niets met bezit te maken, maar alles met liefde en warmte, er zijn voor elkaar. De mensen hebben dat alleen nog steeds niet in de gaten. Ze zijn vaak alleen maar gericht op krijgen en consumeren. Gebruiken en afdanken. Uiteindelijk zullen ze daar alles behalve gelukkig van worden.'
- 'Zullen we dan maar een pepernootje delen samen?'
- 'Dat is goed. En hou maar gerust op met het zoeken naar de exacte code. Die bevindt zich toch niet in het Land der Levenden.'

Meer over karmische astrologie lees je op de website van Wilma ter Mull.

Elke dag Veteranendag

Mijn vader haatte politiek.
Dat is ontstaan na zijn deelname aan de politionele acties in Indonesië 1947-1949.
Je bent de ene oorlog nog niet uit, of je moet de andere in.
Net twintig jaar jong.
Voor je nummer.
Voor de goede zaak, zo werd je verzekerd.
Niets was minder waar.
Mijn vader en zijn kameraden werden regelrecht de hel ingestuurd.
Een hel die hen de rest van hun leven bij zou blijven.
Die tergend op zou blijven spelen.
In dromen, beelden en pure doodsangst.
Mijn vader ging naar Indonesië om de mensen daar te helpen.
Dat was althans de boodschap van de propagandafilmpjes in die tijd.
Toen hij terugkeerde waaide er plotseling een heel andere politieke wind door het land.
Ineens werd mijn vader met de rug aangekeken.
En in deze tijd zien we het helemaal zo helder.
We zien hoe walgelijk Nederland bezig was in die tijd.
Er worden zelfs politieke excuses gemaakt.
Maar laat ik daar nou altijd ook een beetje kriegel van worden.
Want ik ken het verhaal van mijn vader.
Een jongen van het Tintese platteland, die inderdaad mensen had geholpen.
Die maten had zien sterven, gruwelen had doorstaan en meerdere keren bijna zijn eigen leven had verloren.
Iets waar die mooipratende ‘spijtoptanten’ geen enkele notie van hebben.
Jan Soldaat is altijd de lul.
Mijn vader Leen van de Polder (1927-1991), Drager van het Ereteken voor Orde en Vrede en altijd een trotse oud-marinier, heeft na 1949 nooit meer gestemd.

Voor mijn lieve, wijze vader, de bloemkweker, het licht in mijn leven.
Jij weet wat liefde is.
Altijd in mijn gedachten, altijd in mijn hart.

 

'U schrijft dit toch niet op hè?'

Ik ben in het hol van de leeuw.
Daar ben ik best makkelijk gekomen.
Ik kijk wat rond, en zoek naar een prooi.
De man die ik op het oog heb, wil me best even te woord staan.
Het is immers een open dag, en hij verkoopt zijn diensten graag.
Ik hoor het promotiepraatje even aan.
Dan stel ik me voor.
Bij het woord 'journalist' trekt de man wit weg.
Hij deinst letterlijk achteruit en duikelt bijna van zijn stoel.
Zijn handen beginnen te trillen.
De man is zo overdonderd, dat hij zijn verhaal doet.
'U schrijft dit toch niet op hè?', vraagt hij kleintjes.
Dan ben ik al een tijdje bezig de schreeuwende behoefte mijn kladblok te grijpen de kop in te drukken.
Ik hou het vol.
Dat doe ik pas als ik in de auto ben.
En daar schrijf ik alles op.
Nog niet voor publicatie, maar mijn eigen geheugen.
En verder onderzoek.
Want mensen die bang zijn voor journalisten, hebben altijd iets te verbergen.

Dansschool, disco, duinpan: populair als uitvaartlocatie

Uitvaarten worden steeds vaker op andere locaties gehouden dan op traditionele plaatsen als kerken. Nabestaanden kiezen er dan bijvoorbeeld voor om de herdenkingsdienst en/of bijeenkomst na afloop te houden in een mooi gebouw, een strandpaviljoen of een tent in eigen tuin. Linda Prater onderzocht het fenomeen.

'Wegpesten is doodnormaal'

Wisten jullie al dat wegpesten en burenruzie in onze maatschappij echt de normaalste zaken van de wereld zijn?
Overal waar ik kom, gaat het erover.

De aap als voorbeeld

Zodra het om seks gaat, worden mensen vergeleken met dieren.
Dat is wel zo makkelijk.
Wat ik bedoel?
Nou, mensen worden steeds slimmer, gebruiken steeds meer van hun hersencapaciteit, ontwikkelen iets van een geweten en zo, maar op het relationele/sociale vlak wil het allemaal niet zo vlotten: de evolutie.
En om dat te verklaren, noemen we ons ineens weer primitief.
En dat vinden we best.
Werp bijvoorbeeld één blik op wat er zoal rondloopt aan emotioneel afgestorven managers, en je weet: een prehistorisch knotsje in de hand zou ze zeker niet misstaan!
Waar ik heen wil?
Ehm, nou, naar dat ik dat vergelijken met dieren dus eigenlijk lulkoek vind.
Maarrrrrrr....
Vanochtend las ik toch wel zo'n parel van een nieuwsbericht:

"MAKAKEN BEWIJZEN ELKAAR DIENST ZONDER TEGENPRESTATIE

Makaken (een soort aap) blijken in hun sociaal gedrag te geven, zonder er direct iets voor terug te verwachten. Net als bij vriendschap onder mensen
onderhouden makaken onvoorwaardelijke relaties met elkaar, gestuurd door 
emotie. Dat blijkt uit het onderzoek van bioloog Jorg Massen. Zijn
onderzoek laat zien dat sociale banden tussen dieren niet altijd
gebaseerd hoeven te zijn op kosten en baten.(Bron: Universiteit Utrecht)."

Ik ben om!
Nu de managers nog.

Een beetje dom

Wat doe je als je gaat voor het gezin als hoeksteen van de samenleving?
Je geroemd wordt om je slimheid en je grote communicatievaardigheden?
Je een boegbeeld bent voor christelijk Nederland?
Je verkiezingen tegemoet gaat?
Verkiezingen die toevallig heel belangrijk zijn voor met name jouw partij?
Je bovendien in een tijd leeft waarin iedere nono foto's, filmpjes en 'nieuws' over jou en je geliefden op het internet kan pletteren? 
Waarin dus niets verborgen kan blijven?
Dan ga je als staatssecretaris van Defensie vreemd met je charmantste assistente en denkt, met alle hersenen in je pannetje, dat je er werkelijk mee weg gaat komen.
En hoe reageren 'collega-politici'?
Die doen het af als een privékwestie. 
Alsof ze even willen vergeten waar het CDA eigenlijk voor staat.
Waar politiek voor staat, of beter gezegd: voor zou moeten staan.
Laat me niet lachen.

De wetenschap als God

Als er iets is waar journalisten ontzag voor hebben, dan is het wel de wetenschap.
Is er weer een onderzoek gepubliceerd?
Dan is het vrijwel altijd nieuws.
Maar na vijftien jaar journalistieke ervaring ben ik wel anders gaan kijken naar het fenomeen.

Ode aan onze koningin

Het beeld op de Dam tijdens de Nationale Dodenherdenking: dat is een archetype, bedacht ik me gisteren.
Een oerbeeld van Nederland.
Wat zijn we nu verwend, dacht ik tijdens de twee minuten stilte.
Maar gelukkig dat we nog steeds herdenken, dacht ik ook.
En toen was daar ineens die schreeuw.
De paniek.
De onwerkelijkheid.
Het archetype van ons land veranderde plotsklaps in een wijkende mensenmassa.
Daar gaan we, dacht ik.
Even was ik ervan overtuigd dat er een bom zou ontploffen.
En even staan we op zo'n moment oog in oog met onze sterfelijkheid.
Het besef dat we niets meer zijn dan een stofje in een eindeloos heelal.
Maar toen kwam zij aangestapt.
Vastberaden, arm in arm met haar dierbaren.
En in één klap was de eenheid terug.
'Wat ontroert je?', werd me pas gevraagd.
'Moed', is mijn antwoord.

Iedereen kent een psychopaat

Dit heb je vast wel eens meegemaakt.
Je kent iemand.
Je vindt iemand aardig.
Maar dan opeens gebeurt er iets waardoor diegene zich bedreigd voelt en zijn masker af valt.
Ineens sta je oog in oog met een totaal ander wezen.
Die is helemaal niet zo aardig, meelevend en idealistisch als hij zich heeft voorgedaan.
De kern van die persoon blijkt in werkelijkheid kil, egoïstisch, gewetenloos en leeg.
Alsof diegene vanbinnen dood is.
De kans is groot dat je dan met een psychopaat te maken hebt gehad.
Psychopaten zijn namelijk overal.
In je kennissenkring, in je werkomgeving (juist daar, daar worden ze vaak nog geroemd om hun hardheid ook), misschien heb je er zelfs een relatie mee.
Het is een grote misvatting dat elke psychopaat een moordenaar is.
Dat zijn ze namelijk zelden.
Eén op de twintig (!!!) mensen lijdt aan de ernstige stoornis.
Psychopaten leiden over het algemeen doodnormale levens.
Hun maskers zijn zo aangepast aan wat sociaal wenselijk is, dat je ze bijna niet kunt herkennen.
Volgens Jan Storms, schrijver van het nieuwe boek 'Destructieve relaties op de schop, psychopathie herkennen en hanteren', is psychopathie een van de meest onderschatte gevaren in onze moderne samenleving.
Een psychopaat kenmerkt zich met name door de afwezigheid van geweten, empathie en zelfreflectie.
Maar het allerbelangrijkste kenmerk is, dat het contact met de ziel weg is.
Dat is gedood door extreme angst, meestal als kind meegemaakt.
Het is ontluisterend hoe makkelijk je ten prooi kunt vallen aan zo'n machtsbelust roofdier.
Dat alle energie uit je wegzuigt, je manipuleert en je langzaam maar zeker psychisch kapotmaakt.
De waargebeurde situaties die in het boek beschreven staan, kunnen jou en mij net zo goed overkomen.
Daarom moet iedereen dit boek lezen.
Al is het maar om te weten dat je er overal een tegen het lijf kunt lopen.
Zelfs bij de buren, en ja: zelfs bij de politie.