POLBLOG

Wegpesten is doodnormaal (2)

Het is half één in de nacht.
Ik ga net naar bed.
Ineens hoor ik gebonk op de deur.
Hard gebonk.

Elke dag Veteranendag

Mijn vader haatte politiek.
Dat is ontstaan na zijn deelname aan de politionele acties in Indonesië 1947-1949.
Je bent de ene oorlog nog niet uit, of je moet de andere in.
Net twintig jaar jong.
Voor je nummer.
Voor de goede zaak, zo werd je verzekerd.
Niets was minder waar.
Mijn vader en zijn kameraden werden regelrecht de hel ingestuurd.
Een hel die hen de rest van hun leven bij zou blijven.
Die tergend op zou blijven spelen.
In dromen, beelden en pure doodsangst.
Mijn vader ging naar Indonesië om de mensen daar te helpen.
Dat was althans de boodschap van de propagandafilmpjes in die tijd.
Toen hij terugkeerde waaide er plotseling een heel andere politieke wind door het land.
Ineens werd mijn vader met de rug aangekeken.
En in deze tijd zien we het helemaal zo helder.
We zien hoe walgelijk Nederland bezig was in die tijd.
Er worden zelfs politieke excuses gemaakt.
Maar laat ik daar nou altijd ook een beetje kriegel van worden.
Want ik ken het verhaal van mijn vader.
Een jongen van het Tintese platteland, die inderdaad mensen had geholpen.
Die maten had zien sterven, gruwelen had doorstaan en meerdere keren bijna zijn eigen leven had verloren.
Iets waar die mooipratende ‘spijtoptanten’ geen enkele notie van hebben.
Jan Soldaat is altijd de lul.
Mijn vader Leen van de Polder (1927-1991), Drager van het Ereteken voor Orde en Vrede en altijd een trotse oud-marinier, heeft na 1949 nooit meer gestemd.

Voor mijn lieve, wijze vader, de bloemkweker, het licht in mijn leven.
Jij weet wat liefde is.
Altijd in mijn gedachten, altijd in mijn hart.

 

Dansschool, disco, duinpan: populair als uitvaartlocatie

Uitvaarten worden steeds vaker op andere locaties gehouden dan op traditionele plaatsen als kerken. Nabestaanden kiezen er dan bijvoorbeeld voor om de herdenkingsdienst en/of bijeenkomst na afloop te houden in een mooi gebouw, een strandpaviljoen of een tent in eigen tuin. Linda Prater onderzocht het fenomeen.

Verlangen naar zee

Vanochtend zat ik in de trein tegenover een snelle manager.
Daar kwam ik achter toen zijn telefoon ging.
Alle ins en outs van een of andere meeting flitsten voorbij.
'Je hebt een leuk team van commercieel directeuren!', glibberde hij met zijn tanden bloot.
Ik haakte af, en ging verder met nadenken over de verheffende vraag waarom mijn haar er de laatste tijd toch uitzag als een depressieve vogelverschrikker.
Tot ik deze zin hoorde: 'Als ze hun plafond hebben bereikt, laat ik ze altijd naar de zee verlangen.'
De zee...
De azuurblauwe, als duizend diamanten fonkelende zee van Curaçao.
Ineens zie ik die weer, loop ik er weer, in de brandende zon, gestreeld door de passaat.
Even rijd ik weer in mijn gammele Amerikaanse bak over de Julianabrug, vurig hopend dat het voertuig de top zou halen in plaats van zomaar in te storten, op die toch wel erg hoge brug.
Het gevoel dat ik altijd kreeg, daar helemaal bovenop, was fenomenaal: de wereld lag aan mijn voeten.
De hemel was het plafond.
Waarom toch niet gelijk gaan voor de zee?

Sorry seems to be the hardest word

Ik ben bezig met een artikel voor een vakblad. Een vrouw, die pas afscheid moest nemen van haar dierbare man, is niet helemaal tevreden over hoe de uitvaart is verlopen. Ze wil eigenlijk niet klagen, maar toch: de rubriek is bedoeld om van te leren.

'Ik bel, dus ik besta'

'Ik kan niet eens meer schrijven,' zei een medecursist pas toen hij zijn laptop miste.
Ik kreeg gelijk een paniekaanval.
Daar moet je toch niet aan denken: niet meer kunnen schrijven?!
Tijdens interviewen en verslag doen gebruik ik (mits de deadline dat toestaat) nog steeds balpen en blocnote.
Een taperecorder, of hoe heten die dingen tegenwoordig, gebruik ik zelden.
Waarom?
Omdat met schrijven het schiften begint.
Dát is belangrijk, en dat niet.
Een 'recorder' kan dat niet voor mij.
De laatste snufjes zijn niet altijd de beste, en vaak ook ronduit afstotelijk.
Wat ik bijvoorbeeld helemaal zo'n gruwel vind: e-books! Die worden 'het' helemaal.
En waar blijft dan het allesverzengende genot van een boek in je warme handen houden?
Met zo'n verleidelijke kaft, waar je van smelt, de kaft die jou tot de koop overhaalde?
Waar gaat het toch allemaal heen, denk ik dan, als een omaatje van tachtig. 
Zo loop ik tegenwoordig ook op stations.
Dan zie je alleen maar mensen bellen.
En o zo interessant doen.
En hoor je ze de grootste onzinverhalen afsteken.
'Ik bel, dus ik besta.'
Zouden die mensen nog wel eens aan zichzelf toekomen?
Nemen ze de dag nog wel eens door?
Mijmeren ze nog?
Mijn grootste angst van de laatste tijd is dat we allemaal machines worden.
Geautomatiseerd.
Zelf heb ik niet eens een TomTom (tot grote spijt van sommigen...).
Ik mag nu eenmaal graag verdwalen.
Bij voorkeur in mijn eigen wereld.
Waarin geen enkel staaltje techniek glinstert.
Alleen fantasie.

Empathie en vergeving

Bruggen van vergeving tussen gevangenis en samenleving

Steken met een mes alsof het niets is: de stoïcijnse manier waarop veel jeugdige daders hun delicten plegen is schokkend. Ze lijken geen enkel idee te hebben van wat zij een ander aandoen. Straffen alleen levert te weinig op. Daarom wordt de laatste tijd steeds vaker gepoogd om jonge daders empathie bij te brengen, zowel in als buiten de jeugdgevangenis. Helpt dit, of is het gebrek aan inlevingsvermogen dieper geworteld in de moderne samenleving? ,,Voor die jongens is het volgens mij heel belangrijk dat ze worden vergeven.''

Maand van de Spiritualiteit

November is wederom de Maand van de Spiritualiteit!
In dat kader was ik vorige week bij een bijeenkomst over de nieuwe rolverdeling tussen man en vrouw, de betekenis van relaties in deze tijd en de toekomst.
'Stel je voor: je leeft een half jaar lang zonder mannen in je leven. Overal waar je komt, zijn alleen maar vrouwen. In je eigen huis, in de supermarkt, overal. Wat zou je dan missen?', zo luidde de opdracht die ik met een werkgroepje (met alleen vrouwen) moest uitwerken.
Een andere groep moest het tegenovergestelde doen en zich een leven voorstellen zonder vrouwen (in dat groepje zaten ook mannen).
Wat kwam er uit?
Van de mannen zouden we vooral missen: het spiegelen, de doelgerichtheid en de actie.
Maar het antwoord van het andere groepje was, in tegenstelling tot wat je misschien zou verwachten, veel mooier: 'Liefde (daar waren wij niet eens opgekomen!!), warmte, het moederlijke, we zouden elkaar alleen gaan beconcurreren en de harmonie zou weg zijn.'
Nououou...
We begonnen helemaal te gloeien!
Het is fijn om te weten dat we elkaar ondanks alles echt nodig hebben!

De paranormale wereld en ego's

'Je moest eens weten hoe het er soms aan toe gaat achter de schermen bij een Para-beurs...', verzuchtte een medium pas.
Dat hoor ik vaker.
Blijkbaar vechten ze elkaar regelmatig de tent uit!
Ik vind dat altijd opmerkelijk, dat soort geluiden. Ergens verwacht je dat mensen die met spiritualiteit en/of paranormaliteit bezig zijn, allemaal liefhebbende engeltjes zijn. 
Niet dus.
De ego's zijn soms zo kolossaal in dat wereldje, dat je er eng van wordt!
Een grote misser/valkuil is dat sommige mensen, die hun paranormaliteit willen ontwikkelen (waarom willen ze dat eigenlijk, wat voegt het toe, waar doen ze het echt voor, om bijzonder te zijn?) soms totaal voorbij gaan aan hun eigen gevoelswereld en eh...Zelfs aan hun eigen leven, hun relaties en het doorgronden daarvan. Het verantwoordelijkheid nemen daarvoor.
Dan krijg je ook vaak van die schrijnend verkeerd toegepaste spirituele clichés.
'Het moet zo zijn', als iemand niet durft te kiezen bijvoorbeeld, of iemand zijn eigen gedrag niet wil analyseren en verbeteren.
Of: 'Ik laat het (pijn, ellende o.i.d.) bij de ander' (oké, maar waar blijft je menselijkheid dan, je betrokkenheid, de verbinding?).  
De hamvraag is: hoe kun je nou denken mensen te kunnen helpen als je ego zo hoog is als een torenflat en je niet eens weet wie je zelf ten diepste bent?
Ik ga op onderzoek uit, want dit vraagt om een artikel (en misschien wel meer ook).  
Wordt vervolgd dus!

'Psychopathie bedreigt samenleving'

Wel eens een psychopaat ontmoet? Lees hieronder mijn artikel in Sociaal Totaal.