POLBLOG

Het mysterieuze mannenhart

'Je hebt mooie lippen en ogen.'
Schrik.
Een man die me leuk vindt.
Tien mannen die me leuk vinden!?!
IJSBERG IN ZICHT!!!
Ik ren achter de computer weg en kruip onder de wol.
Leven als mol was zo gek nog niet.
Mijn overleden vader haalt op zijn wolkje opgelucht adem.
'Goed zo, wees jij maar een beetje bang voor mannen', hoor ik hem denken.
Vaders en dochters.
Ik weet nog wel dat ik op mijn 16e voor het eerst met een jongen meeging (gewoon een vriend, maar daar dacht Pa anders over).
In een auto, die iets te scheurend naar zijn zin de hoek omging.
Mijn vader en ik hadden nooit ruzie, maar toen was het raak.
'En dat doe je nooit meer Marianne!', riep hij boos toen ik (keurig op tijd) thuiskwam.
Als hij mijn naam voluit zei, was het foute boel.
'Jeetje Pa, meisjes en jongens kunnen tegenwoordig ook gewoon vrienden zijn hoor', suste ik.
Dat geloofde hij niet.
'Je kunt een man nooit in zijn hart kijken', zei hij zacht.
Pa kreeg altijd gelijk.
Ook die keer.
Zeker die keer.
Mannenharten zijn ondoorgrondelijk.
Soms lijken ze vol, maar gapen ze leegte. 
Soms claimen ze vriendschap, maar willen ze meer.
Het mannenhart is één groot mysterie.

Kom op, ga terug, zeg ik onder mijn dekbed tegen mezelf. Het zijn er al minder dan
vorige keer..
Toen was ik binnen 24 uur weer van de datingsite verdwenen. Van pure paniek.
Want wat is de etiquette van internetdaten?
'Die is er niet', gromde een goede vriend van me, inmiddels beurs van alle afwijzingen.
Gelukkig heb ik dit keer wel beleid.
Ik ga voor vriendschap, en iedereen krijgt een mailtje terug.
Vriendelijk en beleefd.
Tenzij 'de Ware' reageert natuurlijk...

Projecteren: we doen het allemaal

Soms botsen mensen.
Het gebeurt overal.
In relaties, in vriendschappen, en soms letterlijk als je even niet oplet met je karretje
in de supermarkt.
Boem.
Soms botst het ergens waar je het totaal niet verwacht.

Terug in de klank van je ziel

Elk wezen is klank. We zijn dat alleen vergeten. Gelukkig zijn er genoeg manieren om je via klank terug te laten zinken in je ziel. Hoe vind je jouw unieke klank terug?

Verschillende spirituele en religieuze stromingen gaan ervan uit dat wij uit klank voortkomen. Volgens de Nada Yogi bijvoorbeeld is de macrokosmos een projectie van geluidsvibraties. De wereld is ontstaan uit een oerklank (Nada-Brahma). Als we ons realiseren dat wij klankwezens zijn, wat kunnen wij daar dan mee? 
René Stahn van Samavihara (en klankschaal.nl) is deskundig op het gebied van klankschalen. Circa vijftien jaar geleden begon hij oude en antieke exemplaren te importeren uit de Himalaya. Ze zijn veelal gemaakt in kloosters door monniken, die de zuivere essentie van wat zij in hun binnenste ervoeren middels een schaal wilden ‘verklanken’.
Muziek was altijd al een passie van René, maar de ware aard van klank ontdekte hij gek genoeg na een bijna-doodervaring.

Sorry, ben even onder hypnose

Soms ben je even weg.
Dan ga je zo op in je werk bijvoorbeeld, dat je de rest totaal vergeet.
Of je leest een boek waar je helemaal in opgaat.
‘Flow’, noemen ze dat.
Geluk, noem ik het.
Hypnose lijkt daarop, vind ik.
Sinds een tijdje experimenteer ik ermee.
‘Durf je dat?’, reageert mijn omgeving verschrikt.
‘Denk je dan dat je een kip bent?’, vroeg iemand pas.
Ja, ik durf het, en nee, je waant je geen Pino.
Dat soort merkwaardige toestanden zie je alleen op tv.
Maar een beetje griezelig is het wel, als je eraan begint.
Je bent bang dat je de controle kwijtraakt, maar dat is onzin (mits je het doet onder professionele begeleiding!!!).
Als je onder hypnose bent, voelt dat als een diepe meditatie.
Je verzinkt in jezelf.
Jij en je onderbewuste maken verbinding.
De mooiste beelden, dromen en boodschappen presenteren zich aan je.
En als je het een beetje stuurt, en dat kan, dan kun je je zelfs een beetje heropvoeden.
Van het roken afkomen bijvoorbeeld, of van ‘Pino-angst’.
Sinds een tijdje 'doe' ik het ook bij mezelf.
Dat probeer ik althans.
Als het lukt, kan ik de hele wereld aan.
Zelfs de kredietcrisis.
Misschien moeten bankiers gewoon in collectieve hypnotherapie.

Ga voor goud

Mijn ex was eigenaar van een groot en kleurrijk schilderij.
Daarop was een blakend gouden weg te zien.
Breed. Uitnodigend. Weelderig. Makkelijk begaanbaar. Simpel.
Maar het goud was nep.

Het geheim van Sinterklaas

-'Sinterklaas?'
- 'Ja Marianne?'
- 'Ik weet eindelijk wat ik in mijn schoen wil.'
- 'Dat is mooi. Vertel het me maar.'
- 'De code om karma te kraken.'
- 'Wil je geen leuke tas ofzo?'
- 'Nee Sinterklaas. Ik wil echt de code. Want ik snap er niets meer van. Volgens de kosmische wet van oorzaak en gevolg zou er rechtvaardigheid moeten zijn. Maar ik zie het maar niet. Wie fout is krijgt lekkers, wie goed is de roe.'
- 'Ik heb die wet ook niet gemaakt. Maar ik zal eens wat sterren in je schoorsteen strooien. Als je goed zoekt, vind je daartussen de Knoop. Dat is jouw specifieke, individuele doel op aarde. Misschien ben je daar blij mee?'
- 'Jazeker Sinterklaas! Bent u trouwens zo langzamerhand niet eens klaar met reïncarneren? U lijkt me aardig verlicht?'
- 'Nee, ik moet nog wel even. Voordat ik Sint werd, was ik een alchemist. Ik heb toen van het levenselixer gesnoept. Daarnaast was ik in een vorig leven veel te hebberig. Daarom moet ik nu een leven lang pakjes uitdelen.'
- 'Het draait om de les Sinterklaas. Weet u die al?'
- 'Dat alles gaat om geven. En delen. Mijn verjaardagsfeest heeft eigenlijk niets met bezit te maken, maar alles met liefde en warmte, er zijn voor elkaar. De mensen hebben dat alleen nog steeds niet in de gaten. Ze zijn vaak alleen maar gericht op krijgen en consumeren. Gebruiken en afdanken. Uiteindelijk zullen ze daar alles behalve gelukkig van worden.'
- 'Zullen we dan maar een pepernootje delen samen?'
- 'Dat is goed. En hou maar gerust op met het zoeken naar de exacte code. Die bevindt zich toch niet in het Land der Levenden.'

Meer over karmische astrologie lees je op de website van Wilma ter Mull.

De sterrenstrooier

Hoewel ik niet op vakantie ben geweest, heb ik nog nooit zoveel gereisd als de
afgelopen maanden.

Even naar het gemeentehuis

- 'Je weet toch wel dat je getuige bent?'
- 'AHAHAHAHAH, nee, dat heb je echt niet zo gezegd! Dat ben je gewoon vergeten te zeggen!,' roep ik verbouwereerd. 'Jij zei dat jullie alleen even naar het gemeentehuis zouden gaan, en dat je nog niet eens wist wie erbij zouden mogen zijn!'
- 'Ow, ik dacht dat ik het had gezegd.'
Mijn vriendin gaat voor de tweede keer trouwen en is de nuchterheid zelve.
Ik daarentegen zit gelijk tegen het plafond.
- 'Wat moet ik in hemelsnaam aan?', jammer ik terwijl de meest schokkende beelden van pashokjes aan mijn geestesoog voorbijtrekken.
'Kom maar gewoon in je spijkerbroek', antwoordt mijn vriendin.
Gisteren was de grote dag.
Ook dan ben ik aanvankelijk zenuwachtiger dan de huwelijkskandidaten.
Tót het moment daar is en ik plechtig ben neergestreken op mijn eervolle plek.
Even naar het gemeentehuis?
Dacht het niet schatjes, denk ik vertederd als ik de magie van de ultieme verbinding tussen man en vrouw bij hen zie indalen.
De dame van de burgerlijke stand heeft nog maar een paar zinnen gesproken of ik zie de bruidegom al natte ooghoeken krijgen.
De bruid zie ik soms even terugblikken: op de onzekerheid die er is geweest. 
Het wikken en het wegen.
De vraag die aan hen werd gesteld was: heb jij de moed om daadwerkelijk je hart te volgen?
En het antwoord was ja.
Van die moed was ik gisteren getuige.
En dat was ik dan ook volop.

Liever een paasei dan een zielsverwant

Niets schept zoveel verwarring als het begrip tweelingzielen/zielsverwanten.

Op een blauwe fiets

Ik zit op een blauwe fiets.
Vastberaden trap ik tegen de wind in.
Wat voel ik me vrij! Echt helemaal gelukkig!
Mijn mondhoeken glijden in een brede glimlach.
Ik zit namelijk helemaal niet op een blauwe fiets, maar in de cursus Intuïtieve Ontwikkeling bij Anna van Leeuwen in Rotterdam.
We zijn aan het visualiseren/mediteren.
In mijn eigen binnenwereldje zit ik dus op die fiets.
'Als je op jouw fiets of in jouw auto zit',  zegt Anna rustig, 'kijk dan ook even of er niet stiekem iemand met je meelift. Als dat zo is, stuur die dan naar zijn eigen fiets of auto. Jouw fiets is alleen van jou!'
Whop!
Met veel plezier schop ik een irritante meelifter die aan mijn trappers blijft hangen weg.
Opgeruimd staat netjes!
Voor het eerst in weken tijd krijg ik het voor elkaar een trekkende kwestie van me af te gooien.
Hèhè...
Na de meditatie gaan we tekenen wat we gezien hebben en de tekening duiden.
Een blauwe fiets, met stevige stangen?
Dat staat voor je eigen gang willen gaan, maar met een basis van vertrouwen.
Ineens besef ik waar ik boven alles behoefte aan heb: betrouwbaarheid, betrouwbare mensen.
Dat is lekker, dat besef, want dan kan ik aardig wat mensen en kwesties loslaten.
Pfjew...
'Hoe voel je je nu?', vraagt Anna net als aan het begin van de les aan iedereen.
'Verrukkelijk!', grijns ik.
En Anna grijnst lekker met mij mee.